Mauzoleum Piastów w kościele Św. Jana jest miejscem spoczynku ostatnich książąt legnicko-brzeskich, a jednocześnie ostatnich Piastowiczów. Wspaniały wystrój barokowy z lat 1677-79. W 1675 roku w wieku 15 lat zmarł ostatni książę legnicko - brzeski Jerzy Wilhelm. Na nim wygasła panująca w Polsce i na Śląsku dynastia Piastów. Matka Jerzego Wilhelma ks. Ludwika Anhalcka ufundowała tę kaplicę, jako miejsce pochówku i panteon sławy Domu Piastów.
Kaplicę (według projektu architekta Carlo Rossiego) wkomponowano w istniejące mury prezbiterium średniowiecznego kościoła Św. Jana. Postacie książąt i malarską dekorację kaplicy wykonał doskonale znany na Śląsku artysta wiedeński, rzeźbiarz i malarz Maciej Rauchmüller. Prace te wykonano w latach 1677 – 1679.
Lapidarium przy Muzeum Miedzi w Legnicy ma charakter ekspozycji plenerowej w ogrodzie muzealnym u zbiegu ul. Partyzantów i Rycerskiej. Zgromadzone w okresie powojennym zabytkowe elementy architektoniczne i rzeźbiarskie zostały zinwentaryzowane i po wstępnych zabiegach konserwatorskich zamontowane na przygotowanych ścianach i postumentach.
Nazwa, dzieje i sława Legnickiego Pola wiążą się z wydarzeniami sprzed 750 lat. 9 kwietnia 1241r. doszło tu do słynnej bitwy z Mongołami, podczas której armia śląska została pokonana a jej wódz, książę Henryk II stracił życie. Według legendy, w miejscu, gdzie znaleziono ciało Henryka II Pobożnego i pogrzebano jego rycerzy wystawiono kaplicę a później gotycki kościółek pod wezwaniem Św. Trójcy i Najświętszej Marii Panny. Stał się on miejscem kultu, do którego przybywały pielgrzymki. Opiekowali się nim benedyktyni sprowadzeniu tu w XIVw.
W latach 1958 – 1972, w czasie prac remontowych na zamku legnickim prowadzone były równocześnie badania archeologiczno – architektoniczne. W 1961 roku w obrębie dziedzińca zamkowego odkryte zostały fragmenty murowanej kaplicy romańskiej znanej dotychczas ze źródeł historycznych i ikonograficznych. Pierwsza wzmianka o legnickiej kaplicy pochodzi z 1149 roku, z dokumentu wydanego przez Bolesława Kędzierzawego o dotyczy uposażenia klasztoru św. Wincentego i NMP we Wrocławiu. W dokumencie tym kaplica zamkowa wymieniona jest pod wezwaniem św. Benedykta. Dokument późniejszy z 1193 roku wydany przez papieża Celestyna III, potwierdzający stan majątkowy tego klasztoru wymienia kaplicę pod wezwaniem św. Wawrzyńca. Pod dwoma dotychczas znanymi wezwaniami św.św. Benedykta i Wawrzyńca występuje kaplica w 1253 roku jako własność tego samego opactwa.
Kościół św. Jadwigi jest częścią zespołu kościelno-klasztornego w Legnickim Polu. Początki klasztoru i kościoła sięgają roku 1719, kiedy to na zlecenie zakonu benedyktynów opracowano plany budowli. Autorem projektu tej jednej z cenniejszych świątyń barokowych na Śląsku był Kilian Ignacy Dientzenhofer z Pragi.
