Od dnia 26.06 do 27.09.2009 w Muzeum Miedzi możemy oglądać wystawę "Emalie na miedzi", Dora i Hubert Kleemann, Beate i Dietmar Seelig. Jest to prezentacja prac tworzonych przez dwa pokolenia artystów zajmujących się unikalną techniką emalii.

Eksponowane plakiety, patery, formy biżuteryjne i rzeźbiarskie, projekty i tajniki warsztatu pozwolą poznać  interesującą, trudną, żmudną, ale zarazem bardzo efektowną metodę uzyskiwania trwałych barwnych powłok o charakterze malarskim.

Emalia jest jedną z technik służących zdobieniu przedmiotów metalowych. Kolorowymi szklistymi powłokami pokrywa się wybrane fragmenty lub cały obiekt. Istnieje wiele metod kładzenia emalii na metalu.

Emalia jest szkłem (a ściślej szkliwem) barwionym tlenkami metali. Uzyskuje się ją z mieszaniny sproszkowanego piasku - kwarcu, kredy, gliny oraz topników (boraks) z dodatkiem pigmentów (tlenków metali), stopionych razem w temperaturze 900 C w specjalnym piecu. Otrzymany w ten sposób spiek mieli się następnie na grube lub drobne frakcje, łączy z wodą i klejem (powstaje pasta) lub olejkami eterycznymi, potem nanosi na podłoże (lub czasem wprost przesiewa się proszek) i wypala w piecu muflowym uzyskując na powierzchni metalu szklistą powłokę.

Dora i Hubert Kleemann oraz ich córka i zięć Beate i Dietmar Seelig wykorzystują wszystkie znane techniki emalierskie w swej pracy artystycznej, często je modyfikując zgodnie z zamysłem twórczym, lub mieszają kilka technik miedzy sobą. Kilkudziesięcioletnia praca w tej technice pozwala im wykorzystać także jako podłoże emalie przemysłowe, położone fabrycznie na stalowych blachach, szczególnie jeśli zależy im na dużych powierzchniach, podstawowym jednak podłożem jest blacha miedziana.

Twórcy dysponują wspaniałą pracownią z piecami muflowymi, co umożliwia im pewne eksperymenty w zakresie formy i techniki. W ich dorobku są zarówno drobne prace o charakterze biżuteryjnym, jak i użytkowo-dekoracyjne misy, patery, kasety. Dominują jednak duże "malarskie" kompozycje. Niektóre z nich służą jako wystrój i wyposażenie obiektów użyteczności publicznej. Artyści tworzą także przedmioty o charakterze sakralnym.

fot. Dariusz Berdys